1- مرکز تحقیقات پزشکی قانونی، سازمان پزشکی قانونی کشور، تهران، ایران 2- مرکز تحقیقات پزشکی قانونی، سازمان پزشکی قانونی کشور، تهران، ایران ، saberi_md@yahoo.com 3- گروه پزشکی قانونی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران 4- گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد بندرعباس، دانشگاه آزاد اسلامی، بندرعباس، ایران
چکیده: (567 مشاهده)
مقدمه: شیوع قابل توجه تمارض به اختلالات روانی در بین متهمین ضرورت داشتن ابزارهای کمک تشخیصی را برای شناسایی بیماران واقعی ایجاب میکند. هدف از این مطالعه دستیابی به یک ابزار عینی، دارای اعتبار و رواییبرای کمک به تشخیص تمارض در مدت زمان کوتاه درمعاینات روانپزشکی در پزشکی قانونیبوده است. روش بررسی: این مطالعه با استفاده از ابزار M-FAST در بخش روانپزشکی اداره کل پزشکی قانونی منطقه مرکزی صورت گرفت. نوع مطالعه توصیفی – زمینهیابی با تأکید بر طرح اعتباریابی ابزار بود. مقیاس "سنجش تمارض" بر روی ۱۴۴ نفر متهمین متمارض مدعی اختلال روانی و ۲۷۳ نفر متهم غیر متمارض اجرا و برای تعیین نقطه برش پـس از تعیـین حساسیت و ویژگـی اطلاعات توسط منحنی راک (ROC) تحلیل شد. روایی محتوایی ابزار بر اساس نظر متخصصین بررسی شد و اعتبار آن نیز از طریق روشهای آماری و روانسنجی به دست آمد. یافتهها: با توجه به نتایج بهدست آمده از طریق منحنـیROCحساسـیت و ویژگـی محاسـبه شـده، نقطه برش مناسب پرسشنامه عـدد ۶ محاسبه شد. بدین معنی که اگر مجموع نمره به دست آمـده بـرای هـر فـردی در مقیاس سنجش تمارض بـالاتر از ۶ باشـد مطرحکننده قوی تمارض خواهد بود. نتیجهگیری: با تأکید بر اهمیت مصاحبه روانپزشکی برای تشخیص اختلالات روانی، در دست داشتن ابزاری مناسب، معتبر و روا که از ویژگیهای روانسنجی مطلوب برخوردار باشد، میتواند به انجام دقیق تر معاینات روانپزشکی در پزشکی قانونی کمک نماید.
Ahmadi A, Saberi S M, Mirjalili M H, Kiani S. Finding the Validity of M-FAST for Detecting Malingerers in Defendants Who Claim Mental Disorder and Referred to Legal Medicine Center of Tehran, Iran. Iran J Forensic Med 2026; 31 (4) :229-237 URL: http://sjfm.ir/article-1-1645-fa.html
احمدی آرمیندخت، صابری سیدمهدی، میرجلیلی محمدحسین، کیانی سعید. اعتباریابی مقیاس سنجش تمارض در متهمین مدعی اختلال روانی ارجاع شده به واحد معاینات روانپزشکی قانونی استان تهران. مجله پزشکی قانونی ایران. 1404; 31 (4) :229-237
