<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<journal>
<title>Iranian Journal of Forensic Medicine</title>
<title_fa>مجله پزشکی قانونی ایران</title_fa>
<short_title>Iran J Forensic Med</short_title>
<subject>Medical Sciences</subject>
<web_url>http://sjfm.ir</web_url>
<journal_hbi_system_id>11</journal_hbi_system_id>
<journal_hbi_system_user>journal11</journal_hbi_system_user>
<journal_id_issn>1027-1457</journal_id_issn>
<journal_id_issn_online>2383-0034</journal_id_issn_online>
<journal_id_pii></journal_id_pii>
<journal_id_doi></journal_id_doi>
<journal_id_iranmedex></journal_id_iranmedex>
<journal_id_magiran></journal_id_magiran>
<journal_id_sid></journal_id_sid>
<journal_id_nlai></journal_id_nlai>
<journal_id_science></journal_id_science>
<language>fa</language>
<pubdate>
	<type>jalali</type>
	<year>1396</year>
	<month>9</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<pubdate>
	<type>gregorian</type>
	<year>2017</year>
	<month>12</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<volume>23</volume>
<number>3</number>
<publish_type>online</publish_type>
<publish_edition>1</publish_edition>
<article_type>fulltext</article_type>
<articleset>
	<article>


	<language>fa</language>
	<article_id_doi></article_id_doi>
	<title_fa>بررسی علل و شیوع مسمومیت با دیگوکسین در بیماران قلبی بستری در بیمارستان فیروزگر تهران در طی سال‌های 1394- 1390</title_fa>
	<title>Investigation The Cause and Prevalence of Digoxin Poisoning in Cardiac Patients hospitalized in Firoozgar Hospital in Tehran Between 2011 and 2015</title>
	<subject_fa>پزشکی قانونی</subject_fa>
	<subject>Forensic Medicine</subject>
	<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
	<content_type>Research Article</content_type>
	<abstract_fa>&lt;p dir=&quot;RTL&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:12px;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:iransans;&quot;&gt;&lt;strong&gt;زمینه و هدف :&lt;/strong&gt; داروی دیگوکسین به وفور برای بیماران قلبی تجویز می شود و اوردوز اتفاقی بویژه در صورت بروز نارسایی کلیوی یا در نتیجه تداخلات داروی در این بیماران بصورت شایع رخ میدهد. هدف از این مطالعه، بررسی رابطۀ سطح سرمی دیگوکسین با علائم مسمومیت، تعیین نقش فاکتورهای مداخله&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;&#8204;&lt;/span&gt;کننده مانند بیماری&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;&#8204;&lt;/span&gt;های زمینه&amp;shy;ای، اختلالات الکترولیتی و متابولیک در رابطه با بروز مسمومیت و تعیین شیوع علائم قلبی و غیر قلبیِ مسمومیتِ مزمن با دیگوکسین در بیماران قلبی دریافت&#8204;کنندۀ دیگوکسین بوده است.&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:12.0pt;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br&gt;
&lt;strong&gt;روش بررسی:&lt;/strong&gt; مطالعه از نوع مقطعی - موردی&amp;nbsp;است که بر روی ۵۳۱ بیمار مصرف&amp;shy;کنندۀ دیگوکسین که در بیمارستان بستری بوده&#8204;اند، انجام گرفته است. اطلاعات بیمار، شامل علائم قلبی و غیر قلبی و یافته&amp;shy;های آزمایشگاهی، به&#8204;ویژه سطح سرمی دیگوگسین، از پروندۀ بالینی بیماران استخراج و آنالیز آماری شد.&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:12.0pt;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br&gt;
&lt;strong&gt;یافته&#8204;ها:&lt;/strong&gt; شیوع مسمومیت با دیگوکسین در بیماران دریافت&amp;nbsp; کنندۀ این دارو تقریباً ۵۲ نفر (۱۰ درصد) بود. از&amp;nbsp;مجموع ۵۲ بیمار مسمومیت با دیگوکسین، پنجاه مورد (۹۶%) مربوط به مسمومیت مزمن غیرعمدی در جریان&amp;nbsp;مصرف دارو می شد و تنها دو مورد مریوط به مسمومیت حاد ناشی از اقدام به خودکشی می شد. ۶۰% بیماران را زنان تشکیل می&amp;shy;دادند و میانگین سنی بیماران &lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;۱۱ &amp;plusmn; ۷۵&lt;/span&gt; سال بود. میانگین سطح سرمی دیگوکسین برای مردان&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;ng/mL &lt;/span&gt;&amp;nbsp;&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;&amp;nbsp;۲.۸۱ &amp;plusmn; ۰.۱۳&lt;/span&gt; و برای زنان&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;ng/mL &lt;/span&gt;&amp;nbsp;&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;۲.۹۴ &amp;plusmn; ۰.۰۷&lt;/span&gt; بود. همچنین تفاوت معنی&#8204;داری بین میانگین سطح سرمی افراد بالای ۶۵ و کمتر از ۶۵ سال وجود داشت (به ترتیب &lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;۳.۲۸ &amp;plusmn; ۰.۱۴ ng/mL&lt;/span&gt; و &lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;۲.۶۶ &amp;plusmn; ۰.۰۹ ng/mL&lt;/span&gt;). در ۶۲% بیماران، آنزیم&#8204;های عملکرد کلیوی افزایش یافته بود. تشدید بیماری کلیوی زمینه&#8204;ای یا بروز نارسایی حاد کلیوی مهم&#8204;ترین عامل مستعد کنندۀ مسمومیت با دیگوکسین بود.&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:12.0pt;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br&gt;
&lt;strong&gt;بحث و نتیجه&#8204;گیری:&lt;/strong&gt; سن بالا و بیماری زمینه&#8204;ای کلیوی یا بروز نارسایی حاد کلیه از مهم&#8204;ترین علل پیشگویی&#8204;کننده در احتمال بروز مسمومیت در پی مصرف داروی دیگوگسین در بیماران تحت درمان با این دارو است. سن بالای ۶۵ سال خطر مسمومیت را دو تا سه برابر افزایش می&#8204;دهد.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
</abstract_fa>
	<abstract>&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;strong&gt;Background: &lt;/strong&gt;Due to prescribing high doses of digoxin for cardiac patients and the importance of its poisoning, this study aimed to survey the correlation between prevalence of digoxin serum level with poisoning symptoms, determining the role of interventional factors such as underlying diseases, electrolyte and metabolic disorders in association with the occurrence of poisoning, determination of the prevalence of cardiac and non-chronic signs of chronic poisoning with digoxin in cardiac patients who receive digoxin.&lt;br&gt;
&lt;strong&gt;Method: &lt;/strong&gt;This was a cross sectional study which was conducted on 531 hospitalized patients using. Patient information including cardiac and non-cardiac symptoms, and laboratory findings, especially digoxin serum levels, were extracted from clinical records and analyzed statistically.&lt;br&gt;
&lt;strong&gt;Findings: &lt;/strong&gt;Poisoning prevalence with Digoxin in patients were 10% and 97.9%&amp;nbsp;out of 52 patients with Digoxin poisoning, related to Chronic poisoning in patients&amp;nbsp;treated with digoxin and only 2 cases were acute poisoning due to attempted suicide. 60% of patients were females and the mean age of patients was 78&amp;plusmn;11.3. The&amp;nbsp;mean level of digoxin serum in male and female groups were 2.81&amp;plusmn;0.13 ng/ml and&amp;nbsp;2.94&amp;plusmn;0.07 ng/ml, respectively. There was a significant difference in the mean serum&amp;nbsp;level of patients over 65 and under 65 years old (3.28 &amp;plusmn; 0.14 ng/mL and 2.66 &amp;plusmn; 0.09&amp;nbsp;ng/mL respectively). In 62% of patients, renal function enzymes were increased.&amp;nbsp;Subacute renal disease or acute renal failure was the most important cause of digoxin poisoning.&lt;br&gt;
&lt;strong&gt;Conclusion: &lt;/strong&gt;The high age and subacute renal disease or acute renal failure are&amp;nbsp;the most important factors in prediction of the occurrence probability of Digoxin&amp;nbsp;poisoning in patients treated with this drug. The risk of poisoning increases up to 2&amp;nbsp;or 3 times for people over 65 years old.&lt;/p&gt;
</abstract>
	<keyword_fa>مسمومیت, دیگوکسین, بیماران قلبی</keyword_fa>
	<keyword>Poisoning, Digoxin, Cardiac patients</keyword>
	<start_page>190</start_page>
	<end_page>196</end_page>
	<web_url>http://sjfm.ir/browse.php?a_code=A-10-1469-1&amp;slc_lang=fa&amp;sid=1</web_url>


<author_list>
	<author>
	<first_name>Abbas</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Aghabiklooei</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>عباس</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>آقابیگلوئی</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>aghabikloo@yahoo.com</email>
	<code>110031947532846004217</code>
	<orcid>110031947532846004217</orcid>
	<coreauthor>Yes
</coreauthor>
	<affiliation>Fellowship of Clinical Toxicology and Poisoning, Firoozgar Hospital, Tehran, Iran</affiliation>
	<affiliation_fa>فلوشیپ سم‌شناسی بالینی و مسمومیت، بیمارستان فیروزگر، استاد دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name>Zahra</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Mousavi</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>زهرا</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>موسوی</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>mosavi50@yahoo.com</email>
	<code>110031947532846004218</code>
	<orcid>110031947532846004218</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>Associate Professor of Pharmacology and Toxicology, Faculty of Pharmacy, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran</affiliation>
	<affiliation_fa>دانشیار گروه فارماکولوژی و سم‌شناسی، دانشکدۀ داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی آزاد تهران، تهران، ایران</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name>Shiva</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Mahdizadeh</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>شیوا</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>مهدیزاده</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>sh.mzh69@gmail.com</email>
	<code>110031947532846004219</code>
	<orcid>110031947532846004219</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>MSc in Toxicology, University of Medical Sciences, Tehran, Iran</affiliation>
	<affiliation_fa>کارشناس ارشد سم‌شناسی، دانشگاه علوم دارویی، تهران، ایران</affiliation_fa>
	 </author>


</author_list>


	</article>
</articleset>
</journal>
